23.3.06

ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΝΑ 'ΜΟΥΝ (Ι.POE)

Θά 'θελα νά 'μουν λαγουδάκι,
να τρέχω και να τρώω καροτάκι.

Θά 'θελα νά 'μουν μαϊμουδίτσα,
να τρέχω και να τρώω μπανανίτσα.

Θά 'θελα νά 'μουν λιονταράκι,
να τρέχω και να τρώω κρεατάκι.

1984

23.5.05

Κρυφές ελπίδες

Όμοια βαδίζουν
τα θηράματα του λόγου
έξω απ’ τα τείχη.
Οι μικροί κήποι που ανθίζουν
μπροστά στις οθόνες
είναι
αυτοί-που-δεν-θα-δείς-ποτέ-το-πρόσωπό-τους

κρυστάλλωσε η ψυχή του ανέμου
κι εσύ
ακόμα αναζητάς τα αρχαία.


Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Παροράματα"
(στη σειρά "Φρικτή Ποίηση")

Προς επιστροφήν

Ευρισκόμενος εν μέσω μεγάλων συναισθηματικών αλλαγών, και ενθυμούμενός την, επόνεσε βαθιά. Και το διαδίκτυον απεδείχθη απρόσωπον, και οι φίλοι ευρίσκοντο και αυτοί είς άλλους κόσμους, και οι γονείς είχον πλήρην αντίληψην των πεπραγμένων, κι έτσι δεν έμελλε τίποτις άλλον πέραν της σιωπής, εκείνης, της απείρου, της σαρκοφάγου. Εις το μικρόν ηλεκτρονικόν του ημερολόγιο έγραψε μόνο την εικόνα, όχι λόγω μιας κάποιας γραφικότητος - που δεν τον συγκινούσε διόλου - ίσως μόνο ως μία πράξη ανόητη, όπως εκείνην την φιάλη με το σημείωμα που ρίχνουν οι ναυαγοί, και που βέβαιον είναι πως δεν θα βρεί κανείς για να διαβάσει.

17.5.05

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Είμαι μέσα, χτυπήστε...

6.5.05

Παρηγορία

Άνθρωποι στο μετρό, στην Ομόνοια, ζωές διαφορετικές που σε περιβάλλουν. Στην Πόλη (τόσα εκατομμύρια...), στην Αθήνα, στην Κορέα (που τελικά ίσως επισκευτείς), πόλεις, πόλεις ανθρώπων, θνητών. Η γενιά που δεν έζησε πόλεμο, έννοιες, δυστυχίες, που πόνεσε μόνο για τον έρωτα και ξαφνικά... Ένα τυχαίο περιστατικό και όλα ξαναγυρίζουν από εκεί που ξεκίνησαν. Σε κάποιον ικανό αριθμό ετών (ίσως πεντακόσια να είναι καλά) δεν θα υπάρχει τίποτα από αυτά που είδες. Να πώ περισσότερα; Χίλια; Δύο χιλιάδες; Πέντε; Ώπα, καλά είσαι. Σε πέντε χιλιάδες χρόνια λοιπόν δεν θα υπάρχει όχι μόνο η σκόνη σου, αλλά και ό,τι έκανες, ό,τι είδες, ό,τι σκέφτηκες. Επιστροφή στην ανυπαρξία. Άρα λοιπόν, γιατί γίνονται όλα αυτά, αφού δεν υπάρχει τίποτα; Ποιά ανάγκη σε ωθεί να παράγεις; Τί; Ίσως αυτή η κρυφή ελπίδα, το ένα τοις χιλίοις; Σκόνη κι αυτή. Μένει μόνο η απουσία νοήματος από την ζωή, όπως λέει και ο Irvin Yalom στον πρόλογο του τελευταίου του βιβλίου. Ίσως είναι αυτό τελικά. Πώς να δεχτείς αυτήν την πλήρη απουσία νοήματος από την ζωή σου; Πώς να το κατανοήσεις; Μπαίνοντας στον ηλεκτρικό σήμερα σκέφτηκα αυτό, "γιατί να πεθαίνουμε;". Μετά είδα μια νέα κοπέλλα,"είναι σίγουρα ερωτευμένη", σκέφτηκα, ίσως εδώ υπάρχει μια παρηγοριά, και στο κάτω κάτω, γιατί να μην παρηγοριούνται οι άνθρωποι; Γιατί πρέπει να είναι τόσο αμείλικτοι οι ψυχαναλυτές, που τελικά κι αυτοί ταλαιπωριούνται; Όσο για την παρηγοριά του Θεού, για αυτήν δεν είσαι ικανός να μιλήσεις, αφού δεν έχεις νιώσει. Μίλησε μόνο για αυτά ένοιωσες, που αγαπάς, για εκείνο το πουλί που κελαηδάει κάθε φορά που η σκέψη σε οδηγάει σε στενά και δύσβατα μονοπάτια. Γιατί τελικά, τι θα γινόμασταν χωρίς την σκέψη;

Το ταξίδι

Η Κωνσταντινούπολη ( ή Istanbul, το ίδιο μου κάνει) είναι πραγματικά μια υπέροχη πόλη. Και το Πάσχα είναι ακόμα ομορφότερη.

21.4.05

Κάνε τη διατριβή σου τώρα!

Τα παρακάτω αποσπάσματα αποτελούν μια ανθολογία πιθανολογούμενων τίτλων διδακτορικών διατριβών, επιστημονικών ανακοινώσεων και άρθρων, ένα απάνθισμα των καλυτέρων στιγμών της σύγχρονης επιστήμης, υλικό χρήσιμο σε οποιονδήποτε φοιτητή ή φοιτήτρια και γενικότερα άτομο που αναζητεί μία πηγή έμπνευσης μέσα στον κοινότυπο κόσμο μας.

Κβαντομηχανική και αραβικό καουάλα. Σχέση αντιπαραβολής ή ανατροπής;

Αναρχία και αποστασιοποίηση στην έρημο.

Η διαχρονικότητα των σύγχρονων αναχρονιστικών τάσεων. (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις
Επικαιρότητα στην σειρά Χρονικά).

Τα σπαράγματα του έτους 1535 μ.Χ. της βιβλιοθήκης του Βατικανού αναφορικά με την ύστερη Αραβοανδαλουσιανή τέχνη του δεύτερου τέταρτου του 10ου μ.Χ. αιώνα.

Γυναίκες συνθέτριες της Αιγύπτου της περιόδου 1914-18.

Οι απόψεις του Πλάτωνα για τον Γκαίτε.

Έντονη ασυνειδητότητα και υποκείμενο ΙΙ - Το abstratius ενός ολόκληρου έθνους.

Τα νεώτερα κινήματα της υπερρεαλιστικής οικολογίας στη Γουατεμάλα - Η ανατρεπτική ποίηση του Alfonso Homes.

Νεώτερες, ακριβείς και διορθωμένες ερμηνείες έργων Αρχαίας Ελλήνικης Μουσικής. (Από την νέα σειρά της εταιρείας Narada “Αυθεντικές εκτελέσεις”. Με την ευγενή χορηγία των εκδόσεων “Δαυλός”, “Πυρσός”, “Αίνιγμα”, “Σκήπτρο”).

Η Ηπειρώτικη αρχιτεκτονική στη βοριοδυτική Κίνα.

Ο τεκτονισμός και η πρόκληση του 21ου αιώνα.

Tα κακώς κείμενα (Συλλογή διηγημάτων ή δοκιμίων).

14.4.05

Όψεις της Κ.

Μπερδεμένος από την καθημερινότητά του, ρούφηξε άλλη μια τζούρα ναργιλέ. Σκέφτηκε πως η ζωή έχει αποκτήσει πιά έναν ρυθμό που άλλοι θεωρούν καταπίεση, όπως οι κωπηλάτες στην γαλέρα, και άλλοι αφορμή για χορό, κέφι, ζωντάνια, την ίδια τη ζωή που έχει ούτως ή άλλως ρυθμό. Η δυσκολία έγκειται μόνο στο γεγονός ότι δεν υπάρχει undo και restart σε τούτη τη ζήση που θα ‘λεγε και ο συγχωρεμένος ο Μπιθικώτσης. Κι αν κάνουμε λάθος; Πώς θα το διορθώσεις, μου λές; (Δώς της άλλη μια ευκαιρία... κραυγές προς ξανθιές, που τώρα την άνοιξη οργιάζουν). Που να βρίσκονται οι πεθαμένοι μας; Να τους ρωτήσεις, τελικά τί τους έμεινε από τη ζωή; Τί ήταν αυτό για το οποίο άξιζε να ζήσει κανείς, να πονέσει, να υπομένει, να χαρεί, να κλάψει, γιατί γίνονται όλα αυτά τελικά; Ατέλιωτο πήγαινέλα, ψυχές που είναι ζωντανές μέσα απ’ τα έργα τους, πιο ζωντανές κι από τους ζωντανούς. Όπως στο αεροδρόμιο, όλοι αυτοί ταξιδεύουν χωρίς κάποια πραγματική αιτία, σαν κάποιος να έδωσε μια κλωτσιά στη μπάλλα και αυτή να πρέπει να γυρίζει μέχρι να σταματήσει, κι η αδράνεια να μας κάνει όλους να γυρίζουμε μαζί της. Γιατί να γυρίζω επιτέλους; Όπως λέει και ο Πεσσόα, η μόνη παρηγοριά είναι τα καλάθια που πλέκουν οι καλαθάδες και τα κεντήματα που κεντάνε οι κοπέλλες. Έτσι, για να περνάει ο καιρός, αφού όλα θα είναι στάχτη μια ημέρα των ημερών, ή μάλλον ούτε κάν αυτό παρά μόνο η ανυπαρξία θα υπάρχει (oxymoron), για να καθόμαστε στο κεφαλόσκαλο και να κοιτάμε το τοπίο, περιμένοντας την άμαξα να έρθει να μας πάρει.

11.4.05

Στο ξύλινο πάτωμα

Βρέθηκε ξαφνικά ανάμεσα στο ξύλινο πάτωμα. Εκείνη την ημέρα είχε αρνηθεί τις προτάσεις, το ίδιο και την προηγούμενη. Είχε μία κλειστή πόρτα απέναντί του που απαγόρευε στον αέρα να το ακουμπά και που φιλτράριζε τους ήχους από τα διπλανά διαμερίσματα. Ξαφνικά ένιωσε μία πολύ μεγάλη απογοήτευση που την επόμενη στιγμή δεν μπορούσε να δικαιολογήσει. Δεν ήταν η πληρότητα του έρωτος που μοναχή της ήθελε να τον φέρει στα άκρα, έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήταν σίγουρος για αυτήν ακόμη κι όταν αντέγραφε πρότυπα. Κυρίως αυτή η ανασφάλεια που εκφράζεται παντού (ή εξεφραζόταν, μόλο που ο παρατατικός τον μελαγχολούσε παραπάνω).
Στα ξύλινα πατώματα ένιωθε πάντα μία ασφάλεια από πλευράς οικειότητας. Ήταν ωραίο να κάνεις έρωτα επάνω τους. Ήταν εκφραστικάκαι παλιώνανε σαν τους ανθρώπους. Όλο το παιδικό του δωμάτιο ήταν γεμάτο νεκρό ξύλο, επίτηδες διαλεγμένο σε όλες τις αποχρώσεις. Ξύλο που με τον καιρό βρώμιζε όχι άσχημα, διακριτικά έτσι που ναμήν αισθάνεσαι την κοινή τάση μονοχρωμίας που υπήρχε ακόμα καιστα μάτια του. Ήταν όλα αφημένα στις εποχές.
Πρέπει να φύγω, είπε η φωνή πίσω του.
Σε εκείνα τα δωμάτια υπήρχε ακόμα πολύς έρωτας που αυτήν την στιγμή ίσως να έχει πια πεθάνει. Η σωφροσύνη έδειξε. Μέσα στο ξύλο και στον καθρέπτη της απέναντι ντουλάπας ίσως να υπάρχουν τα είδωλά τους από τις όμορφες στιγμές και στην βιβλιοθήκη οι ράχες των βιβλίων κρύβουν τα μάτια τους. Μήν δεν είμαστε μόνοι;
Όχι, το είδανε. Οι πόρτες ανέβαιναν μέχρι τον ουρανό και παραπάνω, παρακάτω το πνεύμα με τα κλειδιά στο χέρι δεν έλεγε να εμφανιστεί μετά το μπάρ... Η λεπτομέρεια του πατώματος, δεν την προσέξανε. Απλώς πράξανε με το τζίνι με τα κλειδιά και το επίμονο σφύριγμα. Κάποια φώτα αόρατα που ακόμα δεν φαίνονται προορισμένα για κάπου. Απλά προσέξανε, κι αυτή η αόριστη μελαγχολία που ακόμα ψάχνεται ανάμεσα σε έτοιμα πράγματα. Και όμως η μοναξιά υπήρξε αυτούσια.
Τα πατώματα εκείνου του σπιτιού του δείχνανε έναν τρόπο βαδίσματος σαν παιχνίδι. Να μην σε καταλάβει όταν θα πάς να φάς γλυκό και να θυμάσαι τα ξύλα που τρίζουν υπερβολικά. Ανάμεσά τους μπορούσε να φανταστεί μετά την αφύπνηση κόσμους με δρόμους και βουνά και δάση που ανεβοκατεβαίνανε συνεχώς και εκείνα τα διαφορετικά χρώματα σαν τον βυθό της θάλασσας. Μπορούσε να το φανταστεί να κινείται μέσα στην νύχτα και την επόμενη μέρα να έχει μετακινηθεί όλο και το κρεββάτι να είναι στην ίδια ακριβώς θέση.Έτσι του άρεσε και η συνέχεια.
Και όμως υπήρχαν στιγμές που η ανεπάρκεια πατώματος δεν τον είχε επηρεάσει καθόλου. Η φωνή της ήταν σε μία χαμηλότερη ένταση και πάλι όμως μπόρεσε να νιώσει μερικά έτσι όπως άβολα είχανε καθίσει μισοεκτεθειμένοι. Κανείς δεν μπορεί να πεί πως ήταν μία τρέλλα νεανική γιατί απλούστατα κανείς δεν είχε λάβει πλήρη γνώσητης καταστάσεως. Πως το πάτωμα ήταν εντελώς ψυχρό και δεν πραγματοποιούσε καμία επαφή λόγω των ρευμάτων της διασποράς. Η αναχώρηση έγινε αντιληπτή από τον απέναντι γείτονα και σημάνθηκε μία αντίδραση στην παλαιή δράση που ήταν τόσο σημαδεμένη. Μετά υπήρξε και η παραδοχή πως της καταστάσεως. Ήταν μία πορεία για την πορεία. Και ούτε ένα ξύλινο πάτωμα για κάψιμο μέσα στην μέση του έτους.

Μνήμη Σαχτούρη

Έφυγε ο Μίλτος Σαχτούρης. Ακολουθούν τρία ποιήματά του. Για περισσότερα ποιήματά του, βλ. εδώ


Αστεροσκοπείο

Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός

Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουνμε μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ' άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ' άλλους πλανήτες το φως

Να πεθάνουν

Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ' τ' ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί


Ο τρελός λαγός

Γύριζε στους δρόμους ο τρελός λαγός
γύριζε στους δρόμους
ξέφευγε απ' τα σύρματα ο τρελός λαγός
έπεφτε στις λάσπες

Φέγγαν τα χαράματα ο τρελός λαγός
άνοιγε η νύχτα
στάζαν αίμα οι καρδιές
ο τρελός λαγός
έφεγγε ο κόσμος

Βούρκωναν τα μάτια του ο τρελός λαγός
πρήσκονταν η γλώσσα
βόγγαε μαύρο έντομο ο τρελός λαγός
θάνατος στο στόμα

Ο στρατιώτης ποιητής

Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου

Τη μιαν ημέρα έτρεμα
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου

Δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω

από τη συλλογή Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

21.3.05

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

Φάε λάδι κι έλα βράδυ
Άραγε υπάρχουν άνθρωποι εδώ γύρω;
Δεν είναι ποίημα, είναι τραγωδία. Η πολιορκία της τεχνολογίας συνεχίζεται αμείωτη, οι συνάδελφοι βρίσκονται σε τρομερό αδιέξοδο, οι σχέσεις περνάνε κρίση, κι εγώ δεν αισθάνομαι πολύ καλά τώρα τελευταία. Η νύχτα μας άφησε μόνους, τριγύρω μόνο μοδάτα φανταχτερά ρούχα και όμορφες κοπέλλες σαν χαμένες πιάνουν το χέρι του αγαπημένου τους που δεν τον αφορά το γεγονός και σκέφτεται τους φίλους του που πίνουν μπύρες. Και γέλια γεμάτα υγεία, και συζητήσεις για φαγητά, ρούχα, σχέσεις, δεσμούς. Κινητό λεξιλόγιο εποχής : μπαταρία, μονάδα, φορτίζω, έχω/δεν έχω σήμα, που είσαι, αναπάντητη. Καληνύχτα σε όλους, άν και δεν πιστεύω να διαβάζει κανείς αυτές τις γραμμές.

18.3.05

Γράψε, γράψε, τί θα γράψεις

Νύχτα και με ποτό αν ξεκινάς δεν έχεις μέλλον. Σε έθελξαν οι εξομολογήσεις των ανά την υφήλιο μοναχικών ανθρώπων, αυτή η απεριόριστη αίσθηση ελευθερίας πίσω από την οθόνη σου (που κρυβόταν άραγε τόσον καιρό;), κάποιος φίλος που ίσως γράψει. Και σε τρόμαξε η ιδέα της τόσης έκθεσης, όμως σκέφτηκες πως μέσα στην απειρία των εκδοχών, η δικιά σου δεν είναι ούτε κόκκος άμμου...

Ο τίτλος είναι :
- Το τρένο έξω από το παράθυρό μου
- Η ευκολία με την οποία θα κλείσω τη μουσική στον υπολογιστή
- Το ραδιόφωνο που παίζει στο μέσα δωμάτιο
- Η ήρεμη μοναξιά της νύχτας, όπου ελάχιστοι οι θόρυβοι γίνονται τεράστιοι
- Οι ομιλίες στα κινητά στο μετρό
- Τα βλέμματα, που νομίζουν πως δεν ακούγονται
- Ήχοι ξεχασμένοι σε συρτάρια, ντουλάπια, ξεθωριασμένα απ' τη σκόνη δωμάτια, μια αρχαιολογία των ήχων
- Ήχοι θαμένοι βαθιά στη σκέψη

Και η ιδέα είναι :
- Πώς ηχεί η πόλη μέσα μας;

Αφήνοντας τα χέρια να περιγράψουν το κεφάλι,
να τι σημαίνει 'γράφω'

This page is powered by Blogger. Isn't yours?